Duurzame mobiliteit, elektrisch, energietransitie

16 april mocht ik aan de paneldiscussie deelnemen en een workshop geven bij het congres Mobiliteitstransitie. Ook tijdens de workshop voerden we discussies met als thema: moet de overheid de duimschroeven aandraaien of handvatten geven? Ik ben een groot voorstander van het voeren van discussie, want wrijving geeft glans. De discussie tijdens de workshop hing ik op aan het Besluit CO2 reductie werkgebonden personenmobiliteit, de wet die bedrijven met minimaal 100 medewerkers verplicht te registreren hoeveel medewerkers reizen voor het werk en hoe zij dat doen. Hieronder neem ik je mee in de discussie, de consensus zal je misschien verbazen. 

 

Zelf doen versus helpen 

Het begon goed. Moest de overheid organisaties helpen als zij nieuwe wetgeving verzint? Of is ze er om de nieuwe wetgeving te verzinnen en vervolgens het verder aan de bedrijven over te laten hoe ze er aan voldoen? Daar werd verschillend over gedacht. Ietsje meer mensen vonden toch wel dat de overheid de helpende hand moest uitsteken, maar er was toch ook een duidelijke stem voor: laat bedrijven het nou lekker zelf uitzoeken, daar zijn ze goed in, daar moet je niet in gaan zitten modderen. 

 

Hoog tijd of nergens goed voor? 

Werd het Besluit hoog tijd? Of is het nergens goed voor? Nou de overgrote meerderheid vond het eindelijk wel eens hoog tijd. Het was maar bijzonder dat hier nog nooit wetgeving over was geweest. En ach, je hoefde alleen maar te registreren, dus hoe moeilijk kon dat nu zijn? Wij weten dat er een hoop bedrijven zijn die daar de afgelopen maanden mee geworsteld hebben. Maar deze mengeling van overheid en adviseurs (met nog een verdwaald iemand uit de bouw, de energiehoek en het deelvervoer) was duidelijk: hoog tijd.  

Er was wel één kanttekening: hij had ook moeten gelden voor vliegverkeer. Zonder dat was hij eigenlijk nergens goed voor. 

 

Helpend of hinderend? 

Op de vraag of het Besluit nou helpt om duurzaamheidsdoelstellingen te halen of dat het juist veel tijd kost werd in lijn met bovenstaande gedacht. Vooral helpend dus. Wat wel opviel was dat de mensen in de zaal nog wel eens moeite hebben met wat de overheid allemaal verzint zonder dat het op elkaar is afgestemd. Nieuwe woonwijken en dan geen ov aanleggen, maar wel willen dat mensen niet allemaal een auto voor de deur hebben bijvoorbeeld. Of iemand die zelfs een beetje bozig werd op het feit dat hijzelf 150 keer per jaar vloog. Maar hij zag geen andere mogelijkheid omdat het alternatief, de trein, niet in zijn behoefte kon voorzien. Hoopvol dat zo iemand die dus veel vliegt eigenlijk staat te popelen om het anders en beter te doen. 

 

Door discussie naar consensus 

Uiteindelijk was er dus veel consensus in de zaal, juist door de stellingen zo met elkaar te bespreken, kom je dichter bij elkaar. Dat doen wij ook vaak in de workshops die we houden. Lekker de discussie voeren, alles op tafel, gewoon even zeggen waar het op staat. Maar dan toe naar de consensus. Net zoals ik heb gedaan toen ik voorzitter was van de twee teams die richtlijnen voor lithium-ion batterijen moesten maken ‘uit het niets’. Dat geeft altijd voldoening. 

 

Zijn jullie ook toe aan consensus? Neem dan eens contact op en mail me: vandefliert@zero-e.nl 

 

Dit blog is geschreven door Elske van de Fliert. Elske informeert met haar blogs de lezers en geeft tips over hoe ze groener, schoner, slimmer kunnen rijden en reizen. Zo maakt ze het makkelijker.  


Recente artikelen (het kunnen ook juist die van in dezelfde categorie zijn)

Wil je weten wat elektrisch rijden je kan opleveren? We hebben de Routekaart nulemmissie voor je!